در واقع "کاوشگر تحول کهکشان" ناسا موفق شد شاهد تمام مراحل از ابتدا تا انتها باشد.اخیراً یک ستاره آن قدر به این سیاهچاله نزدیک شد که از هم گسیخت. تکه های آن پیرامون سیاهچاله چرخیدند و کاوشگر تحول کهکشان درخششی از نور فرا بنفش را تشخیص داد.
دکتر سووی گزاری، از موسسه فناوری کالیفرنیا که سرپرست گروه نویسندگان مقاله ای در این باره است، می گوید: این نوع پدیده بسیار نادر است و ما خوشحالیم که توانستیم تمام مراحل را از ابتدا تا انتها مطا لعه کنیم.
يک شبيه سازي هنري از يک سياهچاله/ ناسا، JPLشاید هزاران سال این سیاهچاله در یک کهکشان بیضوی بی نام آرام گرفته بوده است اما با نزدیک شدن یک ستاره به آن بیدار شده و با نیروی گرانشش آن را تکه تکه کرده است.
تکه هایی از آن پیرامون سیاهچاله به گردش در آمده و با سقوط به درون آن درخششی از نور فرا بنفش را تولید کرده است که به وسیله ی کاوشگر تحول کهکشان ردیابی شده است.
امروز در حالیکه سیاه چاله آخرین لقمه های غذای ستاره ای اش را تمام می کند مشاهده ی دوره ای نور فرا بنفش ادامه دارد.
مشاهدات درک بهتری از چگونگی رفتار سیاهچاله با کهکشان های میزبانشان فراهم می کند.
به گفته ی دکتر کریستوف مارتین از کالتک که یکی دیگر از نویسندگان این مقاله است، "این کار به ما در وزن کردن سیاهچاله های عالم بسیار کمک می کند و هم چنین در فهمیدن چگونگی تغذیه کردن و رشد آنها در کهکشان های میزبانشان."
در اوایل دهه ی 1990،سه سیاهچاله ی آرام و خاموش، مشکوک به داشتن ستاره های بلعیده شده بودند. هنگامی که ماهواره ی اشعه ی ایکس رونتگن آلمان-آمریکا-انگلیس درخشش ها ی ایکس را از کهکشان های میزبانشان دریافت کردند. ستاره شناسان مجبور بودند تا یک دهه ی بعد صبر کنند تا رصد خا نه ها ی پرتو ایکس چاندرا ی ناسا و ایکس-ام-ام-نیوتن آژانس فضایی اروپا یافته های آنها را تایید کنند و نشان دهند که پرتو های ایکس سیاهچاله ها کاهش یافته است که یک نشانه ی بلعیده شدن ستاره هاست.
اکنون گزاری و همکارانش برای اولین بار بلعیدن دیوانه واری را در حال وقوع از طریق چشمان فرا بنفش کاوشگر تحول کهکشان مشاهده کردند. آنها از ردیاب های تلسکوپ برای دریافت درخشش فرا بنفش از کهکشان دور دست استفاده کردند.سپس مشاهده کردند که این درخشش با گذشت زمان، هنگامی که سیاهچاله ی مرکز کهکشان ستاره را بلعید کاسته شد.گروه با کمک داده های اضافی چاندرا،تلسکوپ کانادا فرانسه ی هاوایی و تلسکوپ کک در هاوایی توانستند پدیده را در چندین طول موج در طول دو سال در زمان های مختلف ثبت کنند.
سیاهچاله ها توده هایی بسیار فشرده از ماده هستند که گرانششان تا حدی است که حتی نور را هم ازآن گریزی نیست. باور بر این است که ابر سیاهچاله ها در مرکزهر کهکشانی ساکن اند، در حالیکه برخی از آنها احتمالاً از سایرین فعا ل ترند. سیاهچاله های فعال مواد اطراف را به طرف خود کشیده و با گرم کردن آنها موجب درخشیدنشان می شوند.سیاهچاله های خاموش مانند نمونه اش در کهکشان راه شیری خودمان به سختی اثری از خود نشان می دهد و به همین دلیل مطالعه ی آنها بسیار دشوار است.
ازین رو ستاره شناسان از نزدیک شدن غیر منتظره ی ستاره ای به یک سیاهچاله ی خاموش هیجان زده می شوند، پدیده ای که هر10000 سال یکباردر یک کهکشان عادی اتفاق می افتد.وقتی گرانش سیاهچاله برگرانشی که ستاره را حفظ کرده است غلبه کند ستاره کشیده مي شود و از هم می پاشد. چنین پدیده ای هر روز بر روی زمین، هنگامی که ماه آب اقیانوس ها را بالا و پایین می برد،اتفاق می افتد. وقتی ستاره ای فرو می پاشد بخشی ار ساختار گازی آن به درون سیاهچاله کشیده می شود که با گرم شدن به دمایی می رسد که پرتوها ی ایکس و فرا بنفش ساطع می کند.
به گفته ی گزاری "ستاره نتوانست خودش را حفظ کند.اکنون که می دانیم می توان این پدیده ها را در نور فرا بنفش مطالعه کرد، ابزار جدیدی برای کشف نمونه های بیشترداریم." سیاهچاله ی تازه کشف شده ده ها میلیون برابر خورشید ما جرم دارد.کهکشان میزبانش در 4 میلیارد سال نوری دورتر در صورت فلکی عوا قرار دارد.